U bent hier: Home › Evenementen › Blog Olympische Spelen 2018

Updates uit Korea

Op de toekomst

"Esmee Esmee, rondje tweeëndertig twee!" Het zingt nog uren rondt, in het Holland Heineken Huis, in mijn hoofd. Als we eenmaal in het hotel zijn teruggekeerd is het vier uur in de ochtend. We moeten de wekker zetten omdat we in de ochtend naar het freestyle skiën gaan. Het gevolg is dat we maar twee uur een een beetje slapen, en dat terwijl we er al een paar korte nachten op hebben zitten. Maar wat geeft het. Als om half zeven de wekker gaat klaagt niemand, en waarom zouden we? We hebben met eigen ogen mogen zien hoe Esmee op het grootste podium ter wereld het beste in zichzelf naar boven haalde, hoe ze vloog over het ijs, en hoe de concurrentie zich stukbeet op haar tijd. Want ja, het was echt gebeurd. Ik zit die ochtend op weg naar het freestyle skiën, met alles er op en eraan zijnde toch zo een anderhalf uur onderweg, niet alleen maar met Yvonne en Loena in de auto, maar met de moeder en zus van een Olympisch kampioen.

Het freestyle skiën, wat samen met het snowboarden plaatsvindt op het Phoenix Snow Park, is verrassend leuk. Zittend op de hoofdtribune kunnen we fantastisch goed de drie grote sprongen zien die de skiesters maken; de één nog hoger, verder of spectaculairder dan de ander. De skiesters zijn op het hoge podium gedwongen om risico's te nemen, wat leidt tot veel valpartijen. Toch staat iedereen weer op, zwaait even naar het publiek en staat vervolgens weer bovenaan de heuvel. Na twee rondes gaan de twaalf skiesters met de hoogste scores naar de finale De Koreaanse publiekslieveling valt met tweetiende punt net buiten de boot, met als gevolg dat veel toeschouwers het voor gezien houden. De finale wordt uiteindelijk een succes voor Zwitserland met een gouden en zilveren medaille.

Na traditioneel Koreaans gegeten te hebben, natuurlijk zittende op de grond, tegenover de piste besluiten we om gelijk maar door te gaan naar het Medal Plaza op het Olympisch Park in PyeongChang. De keuze blijkt een juiste; de Koreaanse avondspits is hardnekkig. We parkeren de auto op loopafstand van het Olympisch Stadion en met de brandende Olympische vlam, die niet hoog boven het station uittorent, maar wel goed zichtbaar is, in zicht lopen wij richting Medal Plaza. Speciale kaartjes voor de medailleceremonie zijn voor ons geregeld maar nog niet in ons bezit omdat coach Remmelt Eldering, die de kaartje voor ons mee zou nemen, samen met Esmee een chauffeur hebben getroffen die de weg niet weet. We gaan gewoon het terrein op en worden, nadat we ons hebben gemeld toch netjes door een vrijwilliger naar het podium gebracht. Daar is vooraan een groot vak van ongeveer acht bij acht meter met hekken afgezet en leeggehouden. Zo staan we daar met onze oranje t-shirts tussen het publiek en de fotografen in. Na een vier/vijftal andere medaille-uitreikingen, waaronder de freestyleskiesters van vanochtend en een immens populaire Japanse kunstschaatser, is het als laatste de beurt aan Esmee, die toch, zij net maar net, op tijd is gearriveerd. De tranen komen weer als Esmee het podium opkomt, de medaille krijgt omgehangen, de vlag wordt gehesen en het Wilhelmus klinkt. Het blijft misschien een cliché, maar wie had dit ooit gedacht? Een maand of twee geleden, vlak voor het OKT, trainde ze een keer gewoon mee op de zaterdagochtend met mij, Bart en Matthijs, en nu staat ze daar, op de hoogste tree bij de Olympische Spelen.

Naast ons staat de Tsjechische staf waaronder Petr Novák, de coach van Martina Sablikova. Hij feliciteert ons en legt uit dat vanwege de rugblessure zilver echt het hoogst haalbare was voor zijn pupil. Ondanks de tweede plaats van de vroeger onverslaanbare Sablikova overheerste er vreugde in het Tsjechische kamp. Vervolgens prijst Novak de race van Esmee en geeft aan dat hij in de toekomst nog grote prestaties van haar verwacht. Wij bedanken hem voor het compliment, wie kan het beter weten dan de coach van de wereldrecordhoudster?

Na de ceremonie gaan we naar een klein gebouwtje op het terrein dat als lounge voor de familie en vrienden van de medaillewinnaars fungeert. Even later komt ook Esmee binnen met haar gouden medaille, een klein herinneringsbeeldje, en een excuusbrief van de chauffeur die haar naar de ceremonie bracht. Gezamenlijk bekijken we de de medaille en praten we even kort over het gekkenhuis van de afgelopen 24 uur; het telefoontje van Rutte en de secretaris van de koning, het feest in het Holland Huis, de tsunami aan berichten uit Nederland, de overweldigend aandacht van de media. Het is opmerkelijk hoe nuchter Esmee is onder haar behaalde succes, maar wellicht zal het nog enige tijd duren voordat het besef daar is.

Tegenover mij, daar op het Olympic Park van PyeongChang, zit geen aanstormend talent meer. Geen meisje wat samen met haar trainer Remmelt per ongeluk op de Spelen terecht is gekomen. Ook al was de plaatsing voor de spelen en het behalen van de titel een grote verrassing en tot voor kort onmogelijk gehouden, het succes was verre van toevallig. Tegenover mij zit een ervaren schaatsster die heel professioneel met haar sport bezig is. Ze is gedreven en weet precies wat ze wilt. Petr Novák gaat gelijk krijgen. De toekomst ligt aan haar voeten.

Wanneer 'wat als' werkelijkheid wordt

Vlak voor het podium op Medal Plaza, vlak bij het Olympisch Stadion waar de openings en sluitingsceremonie plaats vindt, is een groot vak opengehouden voor de familie en vriend van de olympisch medaillewinnaars. Daar, ingeklemd tussen het publiek en de fotografen, staan we dan. Wij, familie en vrienden, hadden bij het plannen van de reis de vluchten naar huis zo geboekt dat we bij de medailleceremonie op 17 februari aanwezig zouden kunnen zijn. Voor het geval dat. Want wat als?

Ongeveer dertig uur eerder. Onze wekker gaat. De dag waarvoor we naar de andere kant van de wereld waren gevlogen was daar. Ontbijten doen we vlakbij ons hotel met uitzicht op de Japanse Zee. De spanning, die de afgelopen dagen al voelbaar was, was merkbaar aan alles en iedereen. We zeggen tegen elkaar dat het al ongelofelijk is dat we hier zitten, aan de andere kant van de wereld, te gast bij het grootste sportevenement dat er is. De ervaring van het meedoen aan de spelen pakken ze Esmee, haar trainer, en ons niet meer af. Natuurlijk hebben we ook zitten rekenen en is het duidelijk geworden dat Esmee echt wel tot de topfavorieten behoort, maar uitspreken durven we het niet. Want wat als?

Na het ontbijt brengen we een bezoek aan Alpensia, een bergdorp wat als zenuwcentrum fungeert voor de bergsporten. We drinken een kop koffie, maken wat foto's en keren dan terug naar Gangneug. Na gegeten te hebben bij een traditioneel Koreaans Restaurant (wel op stoelen deze keer) vertrekken we naar de ijsbaan die op loopafstand ligt. De spanning neemt langzaam toe tot een niveau waarop deze niet meer prettig te noemen is. We zijn ruim op tijd, maar tocht weet Loena niet hoe snel ze naar de ijsbaan moet lopen, de andere van onze groep manend om toch vooral op te schieten. Ook ik heb die dag al twintig keer gecontroleerd of ik wel het goede toegangskaartje bij me heb. Stel je voor.

We nemen plaats in de bocht richting de finish, hangen onze vlaggen op, trekken onze oranje t-shirts aan. Onze toegangskaarten geven recht op verschillende zitplaatsen verspreid over het stadion. Desondanks besluiten we om als groep bij elkaar te blijven, iets wat door de Koreanen trouwens niet begrepen wordt, zij doen alles vooral volgens het boekje.

Wanneer het stadion voor driekwart is volgelopen begint de wedstrijd dan echt. Anouk van der Weijden start, net zoals op het OKT, in de eerste rit. En net zoals op net OKT zet ze een zeer goede tijd neer. De vier vrouwen in de ritten na haar bijten zich stuk op haar tijd. We proberen rustig te blijven. De dagen ervoor hebben we immers gezien dat snelle tijden en persoonlijke records eerder regel dan uitzondering zijn. Het ijs van de Olympic Oval schijnt snel te zijn. Dan is het moment daar dat de onprettige spanning nog verder oploopt en verandert in een pittige cardiotraining. Esmee wordt aangekondigd, gaat aan de start staan. Het is nu aan haar.

Naarmate de rit van Esmee vordert wordt steeds duidelijker dat ze op weg is naar een fantastische tijd. De sneller gestarte Japanse Oshigiri wordt bijgehaald en de rondjes 32 volgen elkaar op. De opluchting en vreugde op de tribune is onbeschrijfelijk als Esmee de finish passeert. Opluchting dat er niks ergs gebeurd is onderweg: geen blokje, pylon, val of een foute wissel; vreugde vanwege de fantastische tijd van 6:50,23. Esmee is verzekerd van een Olympisch Diploma, maar wordt het meer? De spanning is met geen pen te beschrijven. Blondin en Pechstein, die beide als enige onder de tijd van Esmee doken bij de wereldbeker in Stavanger, laten een oplopend schema zien en komen niet aan de 6:50 van Esmee. Dat betekent gegarandeerd een derde plaats en dus een medaille! Maar wat als? Wat als de het mindere optreden van Sablikova dit seizoen nu voortzet? En wat als Voronina het niet lukt om haar PR aan te scherpen met de benodigde drie seconden? Na 7 minuten, als Sablikova de finish passeert, springt iedereen om mij heen een meter in de lucht. 'Wat als' was werkelijkheid geworden. Op de tribune gaan we allemaal uit ons dak. We omhelzen elkaar, huilen van geluk, en zwaaien zo hard we kunnen naar Esmee die op het middenterrein onze richting op is gerend. Hetzelfde doen we bij de ceremonie op het middenterrein terwijl we ons steeds weer in de arm knijpen. Is het echt gebeurd? Yvonne en Loena zijn dan al door Bob op het middenterrein geholpen.

Als de rust enigszins is teruggekeerd ontfermen enkele van ons zich over Anouk die op twee tienden een olympische medaille is misgelopen. Buiten worden we opgewacht door de NOS met het verzoek of we aanwezig willen zijn bij de opnames van Studio Sportwinter. Het publiek zijn was een leuke ervaring maar vergde veel geduld, bang dat we de huldiging in het Holland Heineken Huis zouden missen (niet beseffende dat Mark Tuitert, die de huldigingen presenteert, ook in de studio zat). Tijdens het wachten krijgen we een eerste kans om de berichten op onze telefoons te checken, iets waar eigenlijk geen beginnen aan was.

Als de opnames gedaan zijn worden we door de NOS netjes naar het Holland Heineken Huis gebracht. Esmee is daar dan al en praat met de pers. In een afgesloten ruimte nemen wij de felicitaties in ontvangst van onder andere Stefan Groothuis, Margot Boer en de directeur van de KNSB. Via een zijgangetje worden we naar vooraan in de zaal geleid, vlak voor het podium. Mark Tuitert en Roel van Velzen presenteren de huldiging die wordt opgezweept door de muziek, het publiek en bier. Een montage van de race kondigt de komst van Esmee aan en een oorverdovend gejuich barst los als ze de zaal betreedt. Een tegel, gegraveerd met haar naam en historische prestatie, wordt overhandigd door Bob. Deze wordt bevestigd aan de muur in het HHH bij haar foto tussen de tegels van andere medaillewinnaars. De tranen zijn weer moeilijk te bedwingen.

Het feest in het Heineken Huis zet voort als Esmee zich meldt op de dansvloer. Iedere bezoeker, waaronder ondergetekende, wilt met haar op de foto. Terwijl ze op de schouders wordt genomen scandeert het publiek: "Esmee Esmee, rondje tweeëndertig twee!" Ik ben ongelofelijk dankbaar dat ik erbij mag zijn.

Terwijl het feest voortduurt draai ik mij om en loop ik naar de achterwand van het HHH. Daar, tussen de foto's van grote Olympische helden als Wust en Kramer hangt een nieuwe foto: mijn clubgenootje juichend op de ijsbaan. Het is geen 'wat als' meer, geen verre toekomst of mooie droom. Nee, daar in Zuid-Korea werd Esmee echt Olympisch kampioen.

 

15 februari T-1: 10KM en de dag voor...

Vandaag is de dag. De dag dat het gapend gat in de prijzenkast gevuld wordt, de etterende wond waar telkens zout in gestrooid werd, wordt verbonden en zal helen, en vandaag is ook de de dag dat een kroon op een schaatscarrière wordt gezet die al vijf jaar geleden legendarisch genoemd kon worden. Vandaag is de dag dat Sven Kramer olympisch kampioen 10 kilometer zou worden. Maar die dag kwam niet. Voor onze ogen, in de Gangneung Oval, werd geschiedenis geschreven. Een Canadees wiens meest recente titel het NK Allround uit 2012 was werd Olympisch kampioen, en voor de grootste schaatser van een generatie was een olympisch diploma het hoogst haalbare.

Ik kan je vertellen: kaarten voor de Spelen zijn duur (het schaatsen zo'n 120 euro per ticket) maar het was iedere euro waard. Prachtige ritten ontvouwden zich voor onze neus en Cock zei dat hij de gehele wedstrijd kippenvel had. Een hij was niet de enige. De olympische spelen zijn geschiedenisfabrieken. Legendes worden geschreven, kampioenen gemaakt, maar ook dromen vernietigd en verwachtingen aan diggelen geholpen. Alles kan, alles is mogelijk, en alles zal herinnerd worden door de fans en de sporters van morgen en overmorgen. Snowboarder Shaun White werd hier in Korea voor de derde keer olympisch kampioen, levende legende schansspringer Noriaki Kasai (zilver Lillehamer '94) raast de komende dagen gewoon van de helling af, en de Amerikaanse Cloe Kim, met Koreaanse roots, werd na haar overwinning een paar dagen geleden zowat opgenomen in het Koreaanse godenrijk.

Morgen is onze dag. Morgen is de dag van Esmee. We hebben haar vandaag opgezocht op het olympisch park. Ze had haar moeder, zusje en andere meegereisde familie en vrienden nog niet gezien sinds ze gisteren waren aangekomen. Ze was rustig, kwam niet erg zenuwachtig over, en gaf aan zin te hebben in de wedstrijd. Laat maar komen! Wij zijn vervolgens naar de tien kilometer gegaan, zijn naar het olympisch dorp; met de bus, want fietsen mocht ze van haar trainer niet meer.

Wordt er morgen geschiedenis geschreven? Het kan. Anni Friesinger zou haar genoemd hebben als favoriete, en waarom niet? En als er geschiedenis, als morgen dé dag wordt, zijn wij er bij. Wij zijn er klaar voor, Esmee is er klaar voor, en ik hoop jullie ook. Alles kan, alles is mogelijk.

 

13 februari T-3: Mediabussen

De mediabussen De Olympische Spelen zijn een mega-evenement. De organisatie is groot grootser grootst. Ieder sportevenement, of het nou langlaufen biathlon of shorttrack is, is een wereldkampioenschap op zich, met de daarbij horende begeleiding, media, supporters etc. Om alles en iedereen tussen de verschillende venues en accommodaties te verplaatsen zijn zo bijna alle bussen van Korea naar de oostkust gekomen. Zelfs stadsbussen uit Seoul heb ik gezien. In Pyongchang, trouwens meer een regio dan een stad heb ik het idee, verzorgen zij het transport van vrijwilligers, sporters, media en toeschouwers.

Normaal gesproken zouden wij, als toeschouwers, gebruikmaken van de spectatorbussen. Echter, deze bussen rijden korte routes, van plekken waar je niet bent, naar plekken waar je niet naar toe wilt (parkeerplaatsen, treinstations, of een opstaphalte van weer een andere bus.) Gelukkig bestaat er naast het systeem van de spectatorbussen een heel ander systeem: de mediabussen, bussen voor journalisten, fotografen, cameramensen en andere personen die de Olympische Spelen verslaan voor het thuisfront. Deze bussen rijden lange afstanden, direct van de ingang van de verschillende stadions naar hotels en andere belangrijke punten, non-stop (bedenk dat sommige venues in de bergen op minimaal een uur rijden van Gangneung liggen) en rijden ook vaak en tot laat. Daarnaast rijdt er ook een mediabus van het grote spa resort/hotel, zo'n 100m naast ons hotel, naar het centrum van Gangneung. Een rit van ongeveer dertig kilometer. Het ligt voor de hand in welke bus ik nu zit.

En dan vraag je je natuurlijk af: "Roeland, dat kan toch niet? Houdt niemand jullie tegen?" Nou, het kan dus wel. Tot nu toe heeft niemand ons gevraagd naar onze accreditatie, de magische toegangspas tot de spelen. En om eerlijk te zijn: echt nodig is het niet om ons tegen te houden, over het algemeen zijn de bussen half leeg.

Het reizen levert ook leuke ontmoetingen op. (Of misschien is dat inherent aan het reizen met Cock, dat kan ook). Zo zaten wij net in de bus met een journaliste voor een Italiaanse krant, en zit ik nu naast een Franse fotograaf die zijn Biathlon foto's aan het bewerken is voordat ze verstuurd kunnen worden naar het persbureau. En als er dan toch wordt gevraagd naar het het medium waar wij voor schrijven, pakken wij het Clubblad uit onze tas. Ons 'Dutch Speedskating Magazine'. Collega's overtuigd.

 

T-4: Naar Korea 

11 of 12 februari (ligt er aan hoe je het bekijkt), ergens boven Siberië. Het nieuwe Clubblad moeten u niet ontgaan zijn: in kleur, een mooie opmaak met veel foto's en leuke artikelen. (Voor wie geen iedere heeft waar ik het over heb, zie: www.issuu.com/ijsclubnutenvermaak). We doen ons best om iedere uitgaven nog beter te maken dan de vorige, en dat wordt opgemerkt, dank daarvoor. Wel ontstaat er dan een probleem. Hoe zorg je ervoor dat iedere volgende editie nog leuker om te lezen en nog mooier om naar te kijken wordt? Na het geweldige Olympisch Kwalificatie Toernooi van afgelopen december, waar Esmee zich plaatste voor het meest prestigieuze sporttoernooi ter wereld, was het duidelijk: een reporter ter plekke. Wat de NOS kan kunnen wij ook dachten wij. Daarom zit ik nu op zo'n 11 kilometer hoogte, net ten noorden van Moskou, in een vliegtuig met Seoul, Korea, als bestemming. Angela en Cock zijn dan al twee dagen ter plekke, de famillie visser volgt de 13/14e.

Alle gekheid op een stokje: wie mijn twee maanden geleden gezegd zou hebben dat ik nu op weg zou zijn naar de Olympische Spelen zou ik voor gek verklaard hebben. Na lang twijfelen was het mijn moeder die mij de knoop hielp doorhakken: wanneer maak je dit nu mee? Doe het gewoon! En zodoende. Ik baalde destijds dat ik het wk junioren in Warschau had laten schieten (vliegtickets waren maar 60 euro, maar ik had andere verplichtingen), en de wereldbeker in Stavanger (te duur) aan mijn neus voorbij had laten gaan, en dat zou me niet nog een keer gebeuren. Wie weet hoe de situatie over vier jaar is. En ook al was mijn opmerking over een redactie ter plekke misschien een grap.

Wij zullen proberen jullie in Nederland zo goed mogelijk op de hoogte te houden. Zo hebben we van de KNSB een telefoon in bruikleen gekregen met de opdracht om zo veel mogelijk foto's te maken en te delen. Dit doen wij met andere families en vrienden van de Olympische schaatsers op het instagram account 'schaatsfamilie'. Ook worden de foto's weergegeven op de homepagina van schaatsen.nl. Daarnaast zijn we te volgen op twitter via @NutEnVermaak.

Roeland. 

Over Nut & Vermaak
Bestuur en Commissies
lidmaatschap en abonnementen »
Clubkleding
Clubrecords »
Informatie landijsbaan
Inschrijven voor skeeleren
Appeltaartcompetitie
Gedragscode
Nieuwsarchief
Lidmaatschap
Abonnementen 2018 - 2019
Abonnementen 2016-2017
Aanmeldingsformulier
Dames
Heren
Evenementenoverzicht
Wedstrijdkalender, uitslagen en inschrijven »
Blog Olympische Spelen 2018
Schaatsen
JvdH inline skate competitie
Jeugdschaatsen Leiden »
Wedstrijdschaatsen
Het klapperfonds..
Een stukje geschiedenis
Informatiefolder
Materiaal
Onderhoud
Login
Logout
Wachtwoord wijzigen
Wachtwoord vergeten?

Ogenblik a.u.b. ...